Historia Koła

 

Już w okresie międzywojennym myśliwi z naszych terenów polo­wali indywidualnie lub w niedużych grupach, dzierżawiąc prywatnie grunty od ich właścicieli. Z czasem zaczęli zrzeszać się organiza­cyjnie. W maju 1936 r. powstało pierwsze Towarzystwo Myśliwskie Hubert” w Leżajsku, które po latach   (1960 r. ) przekształciło się w Koło Łowieckie „Dzik”. Założycielami Towarzystwa w 1936 r. (za K. Pogodą) byli:

Zygmunt Eustachiewicz – adwokat, ks. Proboszcz parafii leżajskiej- Dobrzański, inż. Kazimierz Wiech, Feliks Tryniecki i Jan Woś, któ­rzy opracowali statut, regulamin polowań, wzór pieczęci.
II wojna światowa przerwała działalność Towarzystwa, ale już w 1945 r. pozostali przy życiu myśliwi postanowili reaktywować swoją organizację. W aktualnej sytuacji politycznej okazało się to niemożliwe, gdyż wielu myśliwych było członkami Armii Krajowej i w związku z tym nie mogli oni legalnie zrzeszać się, a tym bardziej posiadać bron palnej. Zgodnie z sugestią   miejscowych władz zmieniono nazwę na Związek Myśliwych „Hubert” w Leżajsku. Organizacja ta została zarejestrowana w marcu 1946 r. przez Wydział Społeczno-Polityczny Urzędu Wojewódzkiego w Rzeszowie. Myśliwi polowali wówczas tylko na terenach polnych i w lasach prywatnych.  W latach 1948-53 związek nie działał z racji aresztowania wielu jego działaczy przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego za przynależność do AK.

Ponownej rejestracji Koła Łowieckiego nr 61 w Leżajsku doko­nano dopiero w 1954 r. Koło to było protoplastą Koła Łowieckiego „Dzik” w Leżajsku. Stan zwierzyny był bardzo mizerny: w 1954 r. odstrzelono zaledwie 19 szt. lisów, 59 zajęcy i dwie kuropatwy. Sa­ren i dzików nie strzelano z uwagi na bardzo małą liczebność. W tym czasie koło liczyło zaledwie 18 członków i gospodarowało na trzech wydzierżawionych obwodach o łącznej powierzchni 18 400 ha. W 1956 r. utworzono powiat leżajski, a Koło nr 61 zostało zarejestro­wane pod numerem 1.

W 1964 r. koło liczyło 25 członków i dzierżawiło obwody łowieckie o powierzchni 13 858 ha. Znacznie poprawiły się też zagospodarowanie i ochrona łowisk przed kłusownictwem, co spowodowało wyraźną odbudowę stanów liczebnych zwierzyny drobnej (zając, kuropatwa, bażant) i saren. Wzrastała także liczebność dzików oraz pojawiły się pierwsze jelenie.

Przełom lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych to czas kiedy myśliwi koła łowieckiego ” Dzik” na dzierżawionych przez siebie terenach wykonali szereg prac przygotowawczych do zasiedlenia łowisk bobrami, po czym dokonali udanej reintrodukcji wyżej wymienionego gatunku. Wzrost populacji bobrów bezsprzecznie pozwolił na wzbogacenie flory i poprawę różnorodności biologicznej ekosystemów leśnych i stref podmokłych.
W tym samym czasie mając na uwadze drastycznie spadającą populacje głuszca i cietrzewią myśliwi naszego koła wyszli z inicjatywą budowy pierwszej w Polsce wolierowej  hodowli tych gatunków. Celem „wzmacniania” wymierających populacji o ptaki pochodzące z hodowli. Po wprowadzeniu tych zwierząt na listę gatunków chronionych obiektem do dziś zajmuje się Nadleśnictwo Leżajsk.

Początkiem lat 2000 zakupiono daniele, które początkowo przebywały w zagrodzie adaptacyjnej w leś. Zerwanka, po czym dokonano udanej introdukcji tego gatunku. Od tego czasu następuje stały wzrost liczebności populacji i poprawa jej struktury wiekowej i płciowej. Z roku na rok są coraz ładniejsze bekowiska, które odbywają się w tych samych miejscach.