Historia Koła

Już w okresie międzywojennym myśliwi z naszych terenów polo­wali indywidualnie lub w niedużych grupach, dzierżawiąc prywatnie grunty od ich właścicieli. Z czasem zaczęli zrzeszać się organiza­cyjnie. W maju 1936 r. powstało pierwsze Towarzystwo Myśliwskie Hubert” w Leżajsku, które po latach   (1960 r. ) przekształciło się w Koło Łowieckie „Dzik”. Założycielami Towarzystwa w 1936 r. (za K. Pogodą) byli:

Zygmunt Eustachiewicz – adwokat, ks. Proboszcz parafii leżajskiej- Dobrzański, inż. Kazimierz Wiech, Feliks Tryniecki i Jan Woś, któ­rzy opracowali statut, regulamin polowań, wzór pieczęci.
II wojna światowa przerwała działalność Towarzystwa, ale już w 1945 r. pozostali przy życiu myśliwi postanowili reaktywować swoją organizację. W aktualnej sytuacji politycznej okazało się to niemożliwe, gdyż wielu myśliwych było członkami Armii Krajowej i w związku z tym nie mogli oni legalnie zrzeszać się, a tym bardziej posiadać bron palnej. Zgodnie z sugestią   miejscowych władz zmieniono nazwę na Związek Myśliwych „Hubert” w Leżajsku. Organizacja ta została zarejestrowana w marcu 1946 r. przez Wydział Społeczno-Polityczny Urzędu Wojewódzkiego w Rzeszowie. Myśliwi polowali wówczas tylko na terenach polnych i w lasach prywatnych.  W latach 1948-53 związek nie działał z racji aresztowania wielu jego działaczy przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego za przynależność do AK.

Ponownej rejestracji Koła Łowieckiego nr 61 w Leżajsku doko­nano dopiero w 1954 r. Koło to było protoplastą Koła Łowieckiego „Dzik” w Leżajsku. Stan zwierzyny był bardzo mizerny: w 1954 r. odstrzelono zaledwie 19 szt. lisów, 59 zajęcy i dwie kuropatwy. Sa­ren i dzików nie strzelano z uwagi na bardzo małą liczebność. W tym czasie koło liczyło zaledwie 18 członków i gospodarowało na trzech wydzierżawionych obwodach o łącznej powierzchni 18 400 ha. W 1956 r. utworzono powiat leżajski, a Koło nr 61 zostało zarejestro­wane pod numerem 1.

W 1964 r. koło liczyło 25 członków i dzierżawiło obwody łowieckie o powierzchni 13 858 ha. Znacznie poprawiły się też zagospodarowanie i ochrona łowisk przed kłusownictwem, co spowodowało wyraźną odbudowę stanów liczebnych zwierzyny drobnej (zając, kuropatwa, bażant) i saren. Wzrastała także liczebność dzików oraz pojawiły się pierwsze jelenie.

Przełom lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych to czas kiedy myśliwi koła łowieckiego ”Dzik” na dzierżawionych przez siebie terenach wykonali szereg prac przygotowawczych do zasiedlenia łowisk bobrami, po czym dokonali udanej reintrodukcji wyżej wymienionego gatunku. Wzrost populacji bobrów bezsprzecznie pozwolił na wzbogacenie flory i poprawę różnorodności biologicznej ekosystemów leśnych i stref podmokłych.
W tym samym czasie mając na uwadze drastycznie spadającą populacje głuszca i cietrzewią myśliwi naszego koła wyszli z inicjatywą budowy pierwszej w Polsce wolierowej  hodowli tych gatunków. Celem „wzmacniania” wymierających populacji o ptaki pochodzące z hodowli. Po wprowadzeniu tych zwierząt na listę gatunków chronionych obiektem do dziś zajmuje się Nadleśnictwo Leżajsk.

Początkiem lat 2000 zakupiono daniele, które początkowo przebywały w zagrodzie adaptacyjnej w leś. Zerwanka, po czym dokonano udanej introdukcji tego gatunku. Od tego czasu następuje stały wzrost liczebności populacji i poprawa jej struktury wiekowej i płciowej. Z roku na rok są coraz ładniejsze bekowiska, które odbywają się w tych samych miejscach.